Paulus Kamp

Academie Tilburg
Rijksacademie Amsterdam
Mijn eerste streven was om mij de olieverftechniek eigen te maken, inclusief wat ik aan experimenten kon verzinnen. Mij eigen maken betekent dat ik de aardigheden van de aquareltechniek op de een of andere manier in de olieverftechniek wil terug vinden. Een aquarel is, zoals je weet, transparant en daardoor leesbaar in de opbouw. Olieverf is van nature dekkend en in mijn ogen daardoor 1 dimensionaal.

Het heeft mij behoorlijk wat tijd en moeite gekost om dat transparante en die gelaagdheid beheersbaar te krijgen. Niet dat de techniek dezelfde is of wordt, maar het transparante wel en daar ging het mij om. Eenmaal zo ver werd het tijd om naar vorm en inhoud te kijken.
Ik heb altijd grote bewondering gehad voor het latere werk van Constant Nieuwenhuijs. De techniek van het schilderen gekoppeld aan grote ruimtes die hij wist te bewerkstelligen, gekoppeld aan flair, het experiment. Ik voel mij verwant. Constant was eveneens een aquarellist, had gevoel voor constructies, architectuur en techniek.

Ik ben dus op zoek gegaan naar die ruimtelijke werking zonder een epigoon van Constant te willen worden. Als iemand het pad geëffend heeft, is het  niet zo moeilijk meer om dat pad ook te betreden. Ik moest dus doorzoeken en inmiddels heb ik een vorm gevonden waarmee ik grotere ruimtes weet te creëren, dan wat Constant voor elkaar kreeg.

Daar was een kanteling van het kader voor nodig en met die kanteling kantelt ook de horizon. Het is wonderlijk om te ervaren hoezeer dat werkt. De horizon is voor ons van nature horizontaal en door de kanteling van het kader ontstaan als het ware twee horizonnen: één helemaal in de top en één helemaal onderaan. Het gevolg is de oneindigheid zowel naar boven als naar beneden. (Ik hoop dat je het nog kan volgen…)
Wat doe ik nog meer? Ik zoek contrasten op, hoog laag, hard zacht, dekkend transparant, vlakken en lijnen, het grove gebaar en heel precies, realisme – structuur naar abstract.

Omdat ik heb leren aquarelleren, heb ik geleerd dat de manier van opbouw essentieel is voor het eindresultaat. Ik werk van achteren naar voren, van onderen naar boven of hoe je het noemen wilt. De bedoeling is om een extra dimensie toe te voegen.
Zover ben ik nu en natuurlijk lukt niet alles op deze manier, laat ik los waar nodig en volg ik mijn gevoel hoe te doen. Voorlopig ga ik hier mee door. Ik heb een vorm gevonden die van mij is en waar ik alles wat ik leuk en interessant vind, in kwijt kan.

Mijn gekantelde vierkanten zijn olieverven op paneel 122x122 cm. Ik beoog zo groot mogelijke ruimtes te creëren en dat doe ik door het kader, het vierkant, het schilderij, een kwart te kantelen en tevens kantel ik ook de horizon 90 graden. Het is mede daardoor, dat ik in de gelegenheid ben om een extreem sterk perspectief toe te passen. Het gevolg is een gevoel van oneindigheid zowel naar boven als naar beneden.
Ik weet dat mijn werk aan dat van Escher doet denken, toch heb ik meer gemeen met Piet Mondriaan en Jan Dibbets dan met Maurits Escher. Maar het meest voel ik mij verwant aan Constant Nieuwenhuijs. Hij is voor mij iedere keer opnieuw een inspirator.

www.pauluskamp.nl